Cięcie, a zatem i blizna pooperacyjna są niewielkie. Kiedy dopuścimy do tego, że przepuklina jest duża i na tyle rozlana, że nie możemy fragmentu jelita wepchnąć ręką do brzucha - operacja jest dłuższa, odbywa się w znieczuleniu zewnątrzoponowym, a w niektórych przypadkach w znieczuleniu ogólnym. Przy takiej operacji Lekarz przeprowadzi wywiad medyczny z pacjentem, zbada kolano, może zalecić również USG, by sprawdzić, czy uszkodzenia są duże. W zależności od wyniku badania, ortopeda może zlecić rehabilitację lub proloterapię w formie zastrzyków, która zmusza organizm do samoregeneracji. Zawsze najpierw zaleca leczenie zachowawcze, bo Znieczulenie ogólne (narkoza) jest możliwe na życzenia pacjenta. Zabieg może być przeprowadzany w pozycji siedzącej lub leżącej, w zależności od dokładnego charakteru schorzeń. Czas trwania operacji artroskopii kolana wynosi od pół godziny do dwóch godzin, w zależności od stopnia skomplikowania zabiegu i rodzaju dolegliwości. Konieczność pobytu w szpitalu i wykonania większego zabiegu bardzo często wiąże się z podaniem znieczulenia. Jego rodzaj oraz siła zależą przede wszystkim od tego, jak rozległa będzie operacja. Mimo że dzisiejsze środki stosowane do narkozy są bardzo bezpieczne i sporadycznie wywołują powikłania wiele osób bardzo się jej boi. Koślawość kolana jest schorzeniem, które dotyczy stawu kolanowego. Termin "koślawość" odnosi się do skręcenia kolana do wewnątrz. Stan ten może powodować ból i niestabilność kolana, a także prowadzić do innych problemów, takich jak choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego. W tym wpisie na blogu omówimy czym jest koślawość, jej przyczyny oraz możliwości leczenia. Objawy przeprostu kolana. Najbardziej charakterystycznym objawem jest oczywiście nienaturalne ustawienie stawów kolanowych, które zdają się odginać do tyłu. Osoba z tym schorzeniem może również mieć wrażenie „uciekania kolana” podczas chodzenia, biegania czy siadania. Często pojawia się wysięk w obrębie stawu kolanowego . Co to jest „łąkotka” i dlaczego tak łatwo ją uszkodzić?Łąkotka łącznie z więzadłem krzyżowym przednim jeden ze słabszych punktów Twojego kolana. Może nawet najsłabszy? Dlaczego tak się dzieje, że już niewielki uraz potrafi zniszczyć strukturę, która powinna Ci służyć w dobrej formie co najmniej do emerytury? Jak to się dzieje, że łąkotki pękają i co to dla Ciebie oznacza?Zagłębmy się trochę w temat, bo jest dość ciekawy.“Łąkotka” czy „łękotka”?Sprawa jest prosta i klarowna. Anatomia ludzka zna tylko jedno z powyższych pojęć: „ŁĄKOTKA”! Wszystkie znane mi atlasy anatomiczne, warte swoich dużych pieniędzy książki do anatomii oraz cenione pozycje naukowe używają tylko i wyłącznie nazwy „łąkotka”.W takim razie skąd się wzięła „łękotka”? A no stąd, że „wiater” wieje, a ja „przyszłem” i „trzasłem” drzwiami. Nic innego jak potoczna nazwa, używana przez niektórych pacjentów (i nie tylko! Znam kilku lekarzy i fizjoterapeutów niestety mówiących podobnie). Zamykamy sprawę. Nie ma czegoś takiego jak „łękotka”. 🙂Koniec. (róg przedni i trzon zaznaczone na niebiesko) to “amortyzatory” Twojego kolana. Dlaczego ta łąkotka taka kiepska?Jeśli chodzi o anatomię tej struktury to nie będę przynudzać. Jest tego w internecie tyle, że kolejne przepisywanie Wikipedii nie ma sensu (swoją drogą jest tam całkiem nieźle przedstawiona). Skupiając się bardziej na mechanizmie uszkodzenia muszę jednak wspomnieć, że podczas obciążania kolana łąkotka jest „ściskana” pomiędzy kością udową oraz piszczelową, ale ten ruch w umiarkowanych ilościach jest dla niej dość bezpieczny. Gorzej sprawa się ma kiedy dodamy do tego rotację w kolano ma rotację, ale ograniczoną między innymi ruchomością łąkotek, a tego ruchu zdecydowanie łąkotka boczna i przyśrodkowa nie lubią. Dzieje się tak między innymi w momencie nie wypięcia się narty przy upadku na stoku lub w na przykład przy uderzeniu w boczną stronę zgiętego kolana podczas gry zespołowej, typu piłka nożna czy koszykówka. W wyniku takich lub innych niekontrolowanych rotacji w kolanie słabo unaczyniona struktura chrzęstna jaką jest łąkotka nie daje sobie rady (bo kto by dał?!) i niestety szlag ją łąkotki może również nastąpić przeciążeniowo podczas nadmiernego obciążania kolana np. przy długim bieganiu czy zbyt dużej ilości skoków na nodze do tego nie skrętny stawu kolanowego przy stopie obciążonej na podłodze jest częstą przyczyną uszkodzenia pęknięcie łąkotki zawsze wiąże się z operacją?Oczywistą oczywistością jest, że nie każde pęknięcie łąkotki jest takie samo. Zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że każde jest inne! Częściej uszkadza się łąkotka przyśrodkowa, zazwyczaj jej róg tylny, który jest mocno obciążany przy pełnym zgięciu kolana (dlatego tak cholernie boli z tyłu przy zginaniu!).Kluczowymi elementami do oceny, czy konieczna jest operacja zszycia lub usunięcia fragmentu łąkotki jest kilka rzeczy:Jak pęknięta część jest ustawiona względem kości kolana (czy się zawinęła/zawija czy nie)?Czy pojawiają się objawy bólowe w kolanie i jak są nasilone?Czy ograniczony jest zakres ruchu w kolanie?Czy kolano się blokuje?Jak długi czas upłynął od uszkodzenia?Jak duże jest uszkodzenie na obrazie MRI (rezonans magnetyczny)?Te i kilka innych pytań daje nam wstępną informację, czy mamy się czym się łąkotki, tak jak i blok w kolanie skutkuje twardym lądowaniem na stole operacyjnym. Przy okazji jedno z drugim, jak to z nieszczęściami bywa, często idą w parze. Długi czas od uszkodzenia również gra na naszą niekorzyść, ponieważ pierwsze tygodnie są kluczowe dla ewentualnego zrośnięcia się uszkodzonej części i jeśli kolano nawala nas np. od pół roku bez przerwy i coraz mocniej to tu bym się zastanowił i ocenił to drugiej strony nawet znaczne objawy bólowe oraz ograniczenie pełnego zgięcia nie muszą wskazywać drogi na chirurgię, tu zacząłbym od rehabilitacji INDYWIDUALNEJ z dobrym fizjoterapeutą. Nie zawsze to co w obrazie rezonansu magnetycznego wygląda na totalną masakrę nadaje się pod sobie szansę na rehabilitację jeśli takowa istnieje. Na chirurgię masz jeszcze dużo łąkotkowy typu Actifit. Bardzo fajne rozwiązanie jeśli musisz poddać się operacji usunięcia fragmentu uratować łąkotkę przed operacją?Jeśli należysz do szczęściarzy, którzy kwalifikują się do zachowawczego leczenia łąkotki to już wygrałeś co najmniej czwórkę w totka. Teraz wypada tylko odebrać wszystkim MUSISZ zgłosić się do dobrego fizjoterapeuty, który nie rozwali tego, co już dość kiepsko sobie radzi. Nigdy, przenigdy nie dawaj sobie wcisnąć bajek o rehabilitacji w klatce (tzw. UGUL) oraz cudownego zastosowania lasera oraz pola magnetycznego. Dwa ostatnie mogą posłużyć jako uzupełnienie rehabilitacji indywidualnej, o klatce zapomnij w tej chwili! To zbrodnia dla Twojej uszkodzonej z fizjoterapeutą powinna skupiać się na normalizowaniu napięcia mięśni okolicy kolana (czasem nie tylko kolana), bezbolesnym przywracaniu zakresu ruchu w uszkodzonym stawie oraz późniejszą stabilizację i wzmacnianie mięśni odpowiadających za prawidłowe funkcjonowanie Twojego kolana. Pamiętaj! Podstawowym zabiegiem fizjoterapeutycznym w przypadku każdego urazu kolana jest terapia indywidualna z dobrym, doświadczonym fizjoterapeutą. Jak go znaleźć?Sprawdź Jak rozpoznać dobrego fizjoterapeutę,zajrzyj do mojej MAPY polecanych fizjoterapeutów lub napisz do mnie. Poradzimy razem! 11 votesArticle Rating Polecamy nasz nowy kurs: Kręgosłup "za biurkiem" Ograniczenie ruchomości kolana po zabiegu jest czymś jak najbardziej naturalnym. Dlaczego? Pomimo że celem operacji jest wyleczenie dysfunkcji, zabieg jest pewnego rodzaju traumą dla stawu. W wyniku ingerencji chirurgicznej dochodzi do stanu zapalnego, obrzęku i napięcia okolicznych tkanek. Wczesne prewencja już w czasie pobytu w szpitalu ma na celu jak najszybsze uruchomienie kolana i niedopuszczenie do powstawania zrostów wewnątrzstawowych. Niestety z różnych względów, czasem nie do końca zależnych od pacjenta, dochodzi do ograniczenia ruchomości, które utrzymuje się nawet wiele miesięcy po zabiegu. Prawidłowy wyprost jest niezwykle ważny dla kolana. Nawet jego niewielkie ograniczenia rzutują na pracę stawu i utrudniają chodzenie, nie mówiąc już o aktywności sportowej. Inaczej jest w przypadku niedużego ograniczenia zgięcia, które nie ma aż tak znacznego wpływu na chód. Zatem bezpośrednio po zabiegu dbamy szczególnie o wyprost, a w przypadku pojawienia się ograniczenia staramy się jak najszybciej pracować nad jego przywróceniem. Ograniczenie wyprostu kolana bezpośrednio po zabiegu operacyjnym Każdy zabieg na stawie kolanowym powoduje ograniczenie ruchomości w kierunku zgięcia. Z wyprostem jest różnie. Jego ograniczenie może pojawić się, ale nie musi. W przypadku pacjentów, którzy przed zabiegiem bez problemu prostowali kolano, a ingerencja chirurgiczna nie była rozległa, może okazać się, że kolano będzie prostowało się już w pierwszych dobach po operacji. Jeśli jednak zauważacie, że staw ma ograniczoną ruchomość w kierunku wyprostu bezpośrednio po zabiegu, zazwyczaj nie ma powodu do obaw. Taka sytuacja zdarza się bardzo często, a wpływ na nią ma wiele czynników: Ograniczenie wyprostu najczęściej pojawi się w przypadku pacjentów, u których zabieg był rozległy, długi i obejmował kilka struktur. Ruchomość kolana po operacji zależy także od pewnych cech osobniczych. Niektórzy pacjenci mają po prostu tendencje do większych obrzęków, które będą blokowały ruchomość. Ograniczenie wyprostu po zabiegu jest zależne od wielu czynników Zaburzenie wyprostu bezpośrednio po operacji może być wynikiem ograniczeń, które występowały już przed zabiegiem. Jego pierwotną przyczyną mogło być uszkodzenie łąkotki, zmiany zwyrodnieniowe czy uraz stawu i niewłaściwe postępowanie zaraz po nim. W warunkach polskiej służby zdrowia tacy pacjenci często miesiącami funkcjonują z przykurczem. Im dłużej dana osoba funkcjonuje z ograniczeniem ruchomości, tym większe usztywnienie torebki stawowej, mięśni i powięzi. Nawet jeśli chirurg usunie bezpośrednią przyczynę ograniczenia wyprostu np. uszkodzoną łąkotkę, ruchomość kolana może nie poprawić się natychmiast po zabiegu. Taki stan rzeczy wynika z faktu, że tkanki nie odzyskują szybko elastyczności, potrzebują czasu. Co więcej, układ nerwowy przyzwyczaja się do funkcjonowania z niepełnym wyprostem, co dodatkowo utrudnia powrót funkcji stawu po zabiegu. Mówiąc obrazowo, nasz mózg dąży do ustawiania stawu w lekkim zgięciu, ponieważ taki obraz kolana ma zakodowany. Rehabilitacja jest zatem niezbędnym elementem także w postępowaniu przedoperacyjnym. Im lepszy stan kolana przed zabiegiem, tym szybszy powrót funkcji po operacji. Zauważcie, że niektórzy pacjenci mają wykonywaną operację nawet już kilka dni po urazie. Z pewnością takie postępowanie jest konieczne w przypadku złamań, które wymagają zespolenia, czy zblokowaniu stawu przez ciało wolne lub uszkodzoną łąkotkę. Coraz częściej specjaliści decydują się na szybki zabieg po urazach więzadeł np. w przypadku rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego (ACL). Ma to oczywiście swoje zalety. Zauważcie jednak, że artroskopia jest wykonywana na jeszcze obrzękniętej tkance. Z jednej strony takie działania są niezbędne, z drugiej mogą spowodować trochę większe ograniczenia ruchomości zaraz po zabiegu. Oczywiście są to kwestie przejściowe i zazwyczaj możliwe do rozpracowania w szybkim czasie. Na ograniczenie ruchomości zaraz po zabiegu wpływa także ból. Pomimo że jest on czymś naturalnym po operacji, jeśli dolegliwości są duże, kolano może naturalnie dążyć do ustawienia się w lekkim zgięciu. Jest to pozycja zmniejszająca napięcie torebki stawowej i tym samym bardziej komfortowa dla pacjenta. Osoby, które odczuwają znaczne dolegliwości bólowe, często mają problem także z wykonywaniem prostych ruchów, które zapobiegają ograniczeniom ruchomości po zabiegu. Ograniczenie wyprostu kilka miesięcy po zabiegu operacyjnym Jak już wiecie, graniczenie wyprostu zaraz po zabiegu jest czymś naturalnym. Problem pojawia się w sytuacji, gdy takie ograniczenie nie poprawia się w ciągu pierwszych tygodni po operacji. Oczywiście każdy przypadek jest inny. Niektóry sytuacje są bardzo złożone, a pacjent z góry wie, że będzie musiał wiele miesięcy pracować nad zakresem ruchu. Zatem, jeśli macie problem z wyprostem kolana, a minęło już kilka miesięcy od zabiegu, z pewnością powinniście porozmawiać ze specjalistą. Najlepiej zgłosić się do lekarza, który przeprowadzał zabieg. Co może wpłynąć na ograniczenie wyprostu kolana, które utrzymuje się tygodnie, czy nawet miesiące po zabiegu? W poprzednim rozdziale pisałam o tym, jak duży wpływ na ograniczenie wyprostu kolana po operacji ma stan stawu przed zabiegiem. Słaba ruchomość przed operacją może wpływać także na cały przebieg rehabilitacji i trudności z osiągnięciem pełnego wyprostu nawet miesiące po zabiegu. Kolejny bardzo ważny element to właściwe postępowanie zaraz po operacji. Obecnie najczęściej pacjenci przed wypisem ze szpitala dostają szereg zaleceń od lekarza lub rehabilitanta, co do postępowania po zabiegu. Takie działania mają na celu niedopuszczenie do ograniczeń ruchomości kolana, głównie wyprostu. W przypadku rekonstrukcji więzadeł, szycia łąkotki czy endoprotezy stawu kolanowego możecie zostać poproszeni o układanie kolana w wyproście i wykonywanie prostych ćwiczeń ruchowych. Niestety niektórzy pacjenci nie stosują się do zaleceń, mają dużą obawę przed ruchem po zabiegu. Nieprawidłowe postępowanie może doprowadzić do poważnych ograniczeń, które będą utrzymywały się nawet wiele miesięcy po zabiegu. W przypadku każdego zabiegu operacyjnego kolana niezbędna jest rehabilitacja. Powinniście skontaktować się ze specjalistą w ciągu pierwszego tygodnia po zabiegu i ustalić plan działania. Rehabilitant będzie w stanie ocenić ruchomość stawu i wprowadzić potrzebne działania, które zapobiegną późniejszym ograniczeniom. Niestety w naszym kraju wielu pacjentów nie ma właściwej rehabilitacji. Niektórzy trafiają na pierwszą terapię w ramach NFZ dopiero 6-8 tygodni po operacji, a zabiegi ograniczają się tylko do fizykoterapii. W przypadku pacjentów, u których dochodzi do ograniczenia wyprostu zaraz po operacji, są to działania zupełnie niewystarczające. Podstawą takiej rehabilitacji powinna być praca manualna, różnorodne techniki tkanek miękkich i dodatkowe ćwiczenia domowe. Ograniczenie wyprostu kolana może wynikać z zaburzeń ruchomości stawu rzepkowo-udowego. Zaburzenia pracy rzepki są jednym z częstszych powikłań pooperacyjnych. Każdy pacjent już w pierwszych tygodniach po zabiegu powinien mieć wykonywane mobilizacje stawu, a także techniki zwiększające elastyczność tkanek naokoło rzepki. W przeciwnym razie może dojść do ograniczeń, które będą wpływały na pracę całego kolana i możliwe zmniejszenie wyprostu. Ważną strukturą, która może ulec uszkodzeniu i powiększeniu po zabiegu, jest ciało tłuszczowe Hoffy, bezpośrednio związane z biomechaniką stawu rzepkowo-udowego. Więcej na temat jego dysfunkcji przeczytacie w moim wcześniejszym artykule. Badanie ciała tłuszczowego Hoffy Bezpośrednią przyczyną ograniczenia wyprostu wiele tygodni po zabiegu mogą być zrosty wewnątrzstawowe, które są wynikiem wszystkich wcześniej opisywanych czynników U niektórych pacjentów może rozwinąć się artrofibroza, czyli uogólnione zwłóknienia stawu. W takim przypadku obserwujemy znaczne ograniczenie ruchomości zarówno w kierunku wyprostu, jak i zgięcia, co często wymaga powtórnej artroskopii. Dodaj komentarz Może Cię zainteresować Spondyloliza- charakterystyka Słowo spondyloliza pochodzi z połączenia greckich słów spondulos (kręgosłup) i osis (defekt). Te dość groźnie brzmiąca nazwa mówi nam, że doszło do przerwania ciągłości części kręgu (tzw. części międzywyrostkowej), położonej pomiędzy dwoma wyrostkami stawowymi górnym i dolnym (rysunek poniżej). Nie jest to sytuacja rzadka. Okazuje się, że aż 6% społeczeństwa posiada pewne defekty tego… Kryptopiroluria (KPU lub HPU) to choroba, a raczej dysfunkcja organizmu, która nie jest powszechnie znana w naszym społeczeństwie. Jest to trochę zadziwiające, ponieważ dotyczy aż 10% z nas. Niestety jej symptomy są niecharakterystyczne, mogą przypominać inne powszechne choroby, co niewątpliwie utrudnia postawienie diagnozy. Ze względu na fakt, że KUP powoduje objawy natury psychologicznej, najczęściej pacjenci latami leczeni są… Chodzenie ze stopami do wewnątrz- przyczyny Wiele osób jest przekonana, że chodzenie ze stopami do wewnątrz wynika z pewnych wad w budowie stopy. Oczywiście takie sytuacje są możliwe, jednak tak naprawdę nie są częste. Zauważcie, że stopa jest końcowym elementem naszego narządu ruchu. To, jak ustawiają się nasze stopy, w dużo większym stopniu zależy od budowy naszych kolan, miednicy,… Nazywam się Ewelina Prekiel i jestem fizjoterapeutką. Moja pasją jest ortopedia i wszystko, co związane z narządem ruchu. Inspiracją do pisania artykułów są moi pacjenci, ich codzienne problemy i pytania. Staram się w przystępny sposób wyjaśnić zagadnienia medyczne, zawsze w oparciu o najnowsze doniesienia naukowe i własne doświadczenia. Moją pracę zawodową rozpoczęłam 9 lat temu. Od tego czasu specjalizuje się w ortopedii. Zajmuję się rehabilitacją po urazach i zabiegach operacyjnych, w bólach ostrych i przewlekłych narządu ruchu a także w wadach postawy. Wspólpracuję z młodymi sportowcami w zakresie prewencji i leczenia urazów. Stopa Bark Klatka piersiowa Kolano Miednica Kręgosłup Łokieć Kończyna górna Biodro Kończyna dolna Bóle stawów Z cyklu FizjoCiekawostki Menu © 2021 Fizjomind E. Prekiel. Wszystkie prawa zastrzeżone Endoprotezoplastyka stawu kolanowego, czyli wszczepienie sztucznych struktur kolana to powszechny zabieg uwalniający pacjenta od chronicznych objawów wywołanych destrukcyjnymi procesami zachodzącymi w stawie oraz wpływający na zmianę jakości życia. Warto mieć świadomość wielu powikłań pooperacyjnych. Czym jest endoproteza kolana?Endoproteza stawu kolanowego – rodzajeRehabilitacja po endoprotezie kolanaEndoproteza stawu kolanowego – powikłania Nasze teksty zawsze konsultujemy z najlepszymi specjalistami Rehabilitacja kolana po endoprotezie rozpoczyna się w przeciągu doby od zabiegu, a całkowita rekonwalescencja po endoprotezie kolana trwa blisko 3 miesiące. Ze względu na duże zmiany anatomiczne wywołane obcym elementem w układzie ruchu, proteza może nie zostać przyjęta przez organizm. Powikłania po endoprotezie kolana mogą być niebezpieczne. W przestrzeni zakupowej HelloZdrowie znajdziesz produkty polecane przez naszą redakcję: Zdrowie intymne i seks, Odporność, Good Aging, Energia, Beauty Wimin Zestaw z dobrym seksem, 30 saszetek 139,00 zł Odporność Bloxin Żel do nosa w sprayu, 20 ml 25,99 zł Odporność, Good Aging, Energia, Beauty Wimin Zestaw z Twoim mikrobiomem, 30 saszetek 139,00 zł Odporność, Good Aging, Energia, Mama, Beauty Wimin Zestaw z myślą o dziecku, 30 saszetek 139,00 zł Odporność WIMIN Odporność, 30 kaps. 59,00 zł Czym jest endoproteza kolana? Endoproteza stawu kolanowego to implant wykonany z biomateriałów wszczepiany w miejsce zniszczonych tkanek stawowych w celu całkowitego zastąpienia lub częściowego wsparcia utraconych przez struktury kolana funkcji motorycznych. Sztuczny staw instalowany jest w przebiegu zabiegu operacyjnego, zwanego endoprotezoplastyką stawu kolanowego, który poprzez wymianę zniszczonych elementów stawu eliminuje dolegliwości bólowe oraz przywraca utracone czynności tego stawu. W zależności od kondycji strukturalnej i funkcjonalnej kolana pacjenta, endoproteza kolana dobierana jest indywidualnie spośród szerokiej gamy rodzajów sztucznych stawów kolan. Właściwa rehabilitacja po endoprotezie stawu kolanowego wprowadzana jest w przeciągu doby od zabiegu lub w miarę ustąpienia ostrej fazy pooperacyjnej, w celu możliwie szybkiego powrotu pacjenta do pełnej aktywności i ograniczenia powikłań krążeniowo-oddechowych i czynnościowych układu ruchu wynikających z unieruchomienia. Wcześniej prowadzone jest postępowanie przygotowawcze pacjenta. Endoproteza stawu kolanowego – rodzaje Rodzaje endoprotez stawu kolanowego można podzielić: ze względu na zakres wymiany stawu na: endoprotezę totalną (całkowitą) – oznaczającą wymianę całej powierzchni stawowej kości udowej, piszczelowej i często rzepki; endoprotezę jednoprzedziałową – wymianę najbardziej zniszczonej powierzchni stawu po jednej stronie kolana; ze względu na sposób mocowania protezy na: endoprotezę bezcementową – mocowaną bezpośrednio w kości; endoprotezę cementową – mocowaną za pomocą kostnego cementu; endoprotezę hybrydową – kiedy jeden element mocowany jest przy użyciu cementu, a drugi metodą bezcementową; ze względu na stopień wiązania elementu piszczelowo-udowego na: endoprotezę niezwiązaną, endoprotezę półzwiązaną, endoprotezę zawiasową. Zobacz także Rehabilitacja po endoprotezie kolana Endoproteza stawu kolanowego u osób starszych to powszechny zabieg usprawniający, dlatego przy ustalaniu programu rehabilitacji należy brać pod uwagę nie tylko kondycję kolana i typowy ból kolana po endoprotezie, ale też występujące w wieku starszym choroby towarzyszące. Rehabilitacja rozpoczyna się jeszcze przed zabiegiem i polega na zwiększeniu siły, zakresu ruchu, nauki chodzenia o kulach i wykonywaniu czynności samoobsługi po operacji. Właściwa rehabilitacja po endoprotezoplastyce stawu kolanowego rozpoczyna się w pierwszym tygodniu po operacji. Wówczas pacjent wykonuje ćwiczenia po endoprotezie kolana, napięcia izometryczne mięśni kończyny operowanej, ćwiczenia bierne, często przy pomocy automatycznej szyny CPM i ćwiczenia czynne pozostałych części ciała. Szczególną uwagę zwraca się na rehabilitację oddechową i wczesną pionizację podzieloną na etapy w zależności od kondycji pacjenta. Faza obciążania kończyny zależy od rodzaju endoprotezy kolana oraz reakcji organizmu na wysiłek, np. endoproteza połowicza stawu kolanowego rokuje lepiej i wywołuje mniej powikłań niż totalna. W okresie całkowitej pionizacji poleca się dwie kule łokciowe do 5–6 tygodni i ćwiczenia rozciągające, szczególnie mięśni kulszowo-goleniowych oraz siłowe kończyn dolnych. Po 7 tygodniach wprowadza się ćwiczenia z oporem, trening chodu z jedną kulą łokciową, a po opanowaniu równowagi i odbudowaniu siły mięśni nóg odrzuca się kule. Rehabilitację ruchową urozmaica się z każdym tygodniem o stopień i różnorodność wysiłku fizycznego. Indywidualne zalecenia po endoprotezie stawu kolanowego ustala fizjoterapeuta w oparciu o postępy rehabilitacji i aktualną kondycję zdrowotną. Endoproteza stawu kolanowego – powikłania Operacja endoprotezy kolana wiąże się również z ryzykiem wystąpienia powikłań, do których należą opuchlizna po operacji endoprotezy kolana, ból po endoprotezie kolana, obluzowanie endoprotezy stawu kolanowego, zakażenia i bakteryjne infekcje ogólnoustrojowe, zwichnięcie endoprotezy, czyli wzajemne przemieszczenie się elementów protezy, złamania okołoprotezowe, chroniczne dolegliwości bólowe, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, uszkodzenia naczyń krwionośnych i nerwów, uszkodzenia elementów aparatu ruchu kolana, np. rzepki trzonów kości, bliznowce skóry, reakcje alergiczne na składniki endoprotezy czy składu chemicznego znieczulenia. Najnowsze w naszym serwisie Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Agata Oleszkiewicz Jako czynny fizjoterapeuta mam już wieloletnie doświadczenie w pracy z dziećmi, dorosłymi i osobami starszymi. Obecnie jestem specjalistą ds rehabilitacji i oligofrenopedagogiem w branży terapii zajęciowej. Zobacz profil Podoba Ci się ten artykuł? Powiązane tematy: Polecamy Przejmującą opowieść o operacji korekcyjnej stóp, z niezbędnymi wówczas gipsami, podaje Erich Maria Remarque w powieści „Na zachodzie bez zmian”. Od tamtych czasów minął wiek, pojawiły się nowe leki, antybiotyki, a metody operacyjne, znieczulenie czy usprawnianie modyfikowano i modernizowano wielokrotnie. Niemniej pewne poglądy czy mity nadal istnieją w świadomości. Świadczy o tym wiele rozmów z pacjentami zgłaszającymi się z problemem paluchów koślawych. Obawy dotyczą szczególnie bólu pooperacyjnego i ryzyka operacji czy nawrotu; pojawiają się także wątpliwości odnośnie konieczności operacji. Odpowiedzi na najczęstsze pytania opracował dr n med. Cezary Michalak. Co to są haluksy? – Największy, pierwszy palec stopy czyli PALUCH, nazywa się po łacinie HALLUX, dlatego potoczna nazwa jest myląca – jego istnienie to oczywiście norma. Dopiero odchylenie ku bokowi większe niż 15 stopni stanowi chorobę, którą określa się jako PALUCH KOŚLAWY, czyli HALLUX VALGUS. Zdeformowany staw śródstopno-palcowy palucha jest drażniony przez obuwie, pojawia się i powiększa wyrośl kostna na głowie I kości śródstopia, dołączają się stany zapalne, ból, ograniczenie ruchomości w stawie, który z czasem często ulega zniszczeniu. Z reguły pojawiają się wtórne deformacje innych palców, bolesnemu spłaszczeniu ulega przodostopie. Zmianie ulega schemat chodu, pojawiają się dolegliwości w innych okolicach układu ruchu. Czy haluksy są dziedziczne? – Tło wady jest polietiologiczne, co oznacza, że nie ma jednej przyczyny haluksów; najczęstsze przyczyny to predyspozycje genetyczne – obserwuje się ich występowanie rodzinne, poza tym sprzyja im płeć żeńska, przeciążanie przodostopi, stopy płaskie, przykurcz ścięgna Achillesa, wrodzona wiotkość więzadłowa – czyli tzw. słabe stawy, otyłość, choroby reumatyczne. Czy haluksy występują u mężczyzn? – Tak, ale około 80-90% pacjentów operowanych z powodu paluchów koślawych to kobiety. Ocenia się, że deformacja występuje u około 30% kobiet i 13% mężczyzn w wieku podeszłym. Czy haluksy powodowane są przez złe obuwie? – Ocenia się, że buty z uniesioną piętą i z wąskimi nosami muszą mieć wpływ na ich powstawanie. Czy haluksy zawsze bolą? – Ból jest odczuciem subiektywnym i zdarza się, że pacjenci ze sporą nawet deformacją nie podają dolegliwości, mimo że kształt stopy w oczywisty sposób uniemożliwia noszenie zwykłego obuwia. Wypiera się ból np. z lęku przed operacją. Unika się dolegliwości poprzez zmniejszenie aktywności sportowej czy w ogóle ruchowej, ograniczenie chodzenia, zmianę stylu życia, zaakceptowanie pewnych ograniczeń, rezygnację z ulubionego obuwia – stwierdzono np., że kobiety w starszym wieku nabywają buty z szerszymi nosami i na niższym obcasie, niż panie w wieku 20 – 39 lat. Gdy haluksy nie bolą, trzeba się nimi przejmować? – Tak. Nawet, gdy deformacja jest niebolesna, powinno się ją obserwować i okresowo kontrolować, gdyż zwykle pogarsza się z czasem. Dołączają się tu objawy odległe, np. w niektórych dolegliwościach kolana, to zmiana schematu chodu, spowodowana paluchem koślawym, jest ich realną przyczyną, co pokazuje dopiero wnikliwe badanie ortopedyczne. Co się stanie, gdy haluksów nie zoperujemy? – Może dojść do nieodwracalnego zniszczenia stawu śródstopno-palcowego pierwszego, wtedy operacje prostujące paluch nie mają już sensu; na tym etapie zwykle konieczne jest usztywnienie operacyjne stawu bądź zastąpienie go endoprotezą. Oczywiście, im większa jest deformacja, im rozleglejsza jest operacja, tym ból pooperacyjny i obrzęki są większe, a rekonwalescencja dłuższa. Należy przestrzec przed odwlekaniem decyzji o zabiegu – zbyt często podczas operacji stwierdza się zaawansowane zmiany stawu, co może powodować jego dolegliwości w przyszłości. Czy można pozbyć się haluksów wykonując ćwiczenia? – Nie. Rehabilitacja ma znaczenie w okresie pooperacyjnym, a także przedoperacyjnym, gdy chcemy przygotować przykurczone tkanki do ich łatwiejszego skorygowania, ale przy ewidentnej deformacji kostnej, jedynie zabieg operacyjny jest skuteczną metodą leczenia. Czy warto stosować szyny na noc, czyli tak zwane ortezy? – Ortezy stosuje się w doleczaniu pooperacyjnym. Jednak stosowanie specjalnych separatorów czy szyn, niezależnie na noc czy na dzień, nie może spowodować wyleczenia deformacji, czyli zmiany ustawienia kości palucha na stałe, chociaż może doraźnie złagodzić ból czy spowolnić powstawanie zniekształcenia. Podobnie nieskuteczne są wszelkie metody zachowawcze, takie jak farmakoterapia (leki – maści, tabletki, smarowanie jodyną), ćwiczenia, wkładki, zabiegi fizykalne. UWAGA – w Internecie znajdziemy oszukańcze oferty dość drogich szyn – a poniżej liczne, niestety nieprawdziwe, opinie „zadowolonych pacjentów”. Czy metody tzw medycyny naturalnej są skuteczne na haluksy? – Metody tzw. medycyny alternatywnej ( okadzanie specjalnym cygarem (!), okłady z sera zmieszanego z solą itp.), są bezwartościowe dla osiągnięcia trwałej korekcji deformacji koślawej palucha. Z uwagi na odwlekanie wdrożenia prawidłowego postępowania są szkodliwe. Czy można polecać leczenie operacyjne paluchów koślawych? – Tak, gdyż jest to jedyna metoda, za pomocą której można pozbyć się na stałe zniekształcenia. Czy operacja jest bolesna? – Jak po każdym zabiegu operacyjnym, występuje ból, który zwykle mija po 1-2 dniach od operacji, leki i postępowanie przeciwbólowe są efektywne. Czy istnieje pora roku, kiedy najlepiej operować haluksy? – Każda pora roku ma zalety i wady. Jak się wydaje, chłodne okresy są korzystniejsze – stopy mniej brzękną – dlatego wiosna i jesień wydają się najlepsze. Lato ma tę zaletę, że lekko się ubieramy, ale w upale obrzęki są częstsze, w zimie znowu chłód jest korzystny, ale wyjście z domu w bucie pooperacyjnym jest kłopotliwe. Jaka metoda operacyjna jest najlepsza? – Nie ma jednej metody, którą można by zaopatrzyć każde zniekształcenie palucha; zależy to od stopnia deformacji. Co to są metody bezgipsowe? – Po przecięciu kości i jej prawidłowym nastawieniu, musi być ona zespolona, np. śrubami, wówczas unieruchomienie gipsowe nie jest konieczne. Nowoczesne metody pozwalają na szybkie uruchomienie; stare metody, gdy kości podtrzymywał gips bądź drut, nie dawały takiej możliwości. Niekiedy, mimo że nie jest to konieczne, zakładamy po operacji szynę, dla jej efektu przeciwbólowego i ochronnego. Czy dobry wynik operacji na haluksy jest trwały? – Tak. Nawroty zniekształcenia mogą jednak wystąpić, najczęściej, gdy haluksy spowodowane są chorobą przewlekłą. Jak długo po operacji nie wolno chodzić? – Następnego dnia po operacji można chodzić w odciążającym bucie, jednak może to być najwyżej krótki dystans, nie wolno stawać na przedniej części stopy, samochód wolno prowadzić po ok. 6 tygodniach. Ile zwolnienia potrzebuję po operacji haluksów? – Zwykle proponuje się chorym około 3-4 tygodni zwolnienia. O ile praca wymaga stania czy chodzenia – lepiej zakładać 3 miesiące. O ile praca może być wykonywana z domu, to powrócić do niej daje się niekiedy po tygodniu, bo tu ograniczeniem jest ból, ale to kwestia bardzo indywidualna. Należy uwzględnić sposób dojazdu do pracy: długie dojście do przystanku czy potem do miejsca pracy, zatłoczona komunikacja miejska – to nie jest propozycja dla pacjenta we wczesnym okresie pooperacyjnym. Czy po operacji będę mogła nosić szpilki? Buty na obcasie wymuszają spore zgięcie grzbietowe w stawach śródstopno-palcowych i przeciążają przodostopie, więc nie są zalecane; ich noszenie powinno być jednak możliwe (okazjonalnie i na niezbyt wysokim obcasie) Czy operacja na haluksy jest bezpieczna? Zabieg uważa się za bezpieczny, chociaż zawsze istnieje ryzyko powikłań, tak jak przy każdej operacji; ból, obrzęki, ograniczenie ruchomości w operowanym stawie mają charakter przemijający a ich nasilenie zależy od zaawansowania zmian. Operacja jest bardziej ryzykowna u chorych z cukrzycą, gdyż zwiększone jest ryzyko infekcji. Po operacji konieczne jest usprawnianie, dlatego niezbędna jest współpraca z chorym i możliwość wykonywania zaleconych zabiegów. Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 13:54 na pewno nie jest to bezpieczne,a operacja być może jest bolesna,ale pewności nie mam 0 0 Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub

czy operacja kolana jest niebezpieczna